Fiszki anatomia: ukryj podpis, zostaw obraz

Anatomia to przedmiot wizualny, który studenci często uczą się słowami. Piszesz na fiszce Mięsień nadgrzebieniowy: nad grzebieniem łopatki, uczysz się tego perfekcyjnie, a potem zamierasz, gdy na egzaminie praktycznym ktoś wskazuje szpilką mięsień i pyta, co to jest. Problem nie leży w wysiłku, tylko w formacie. Dobre fiszki anatomia pokazują obraz i ukrywają nazwę, bo dokładnie to robi egzamin. Ten poradnik pokazuje, jak je zbudować, które fakty nadal powinny trafić na fiszki tekstowe i co badania mówią o sprawdzaniu się z anatomii.

Pamięć zależy od wskazówki, z którą ćwiczyłeś. Jeśli każda powtórka zaczyna się od zapisanego słowa, to zapisane słowo jest wskazówką, na którą uczy się reagować twój mózg. Na zajęciach praktycznych wskazówką jest kształt w określonym miejscu obok innych kształtów. Fiszki z obrazem pozwalają ćwiczyć z takim samym rodzajem wskazówki, jaki spotkasz w dniu testu. Opierają się też na podwójnym kodowaniu, czyli idei, że słowa plus obrazy dają dwie drogi powrotu do wspomnienia.

Woźniak opisuje tę metodę jako regułę ósmą w swoich dwudziestu regułach formułowania wiedzy i uznaje ją za równie dobrą jak fiszki z lukami dla tekstu. Większość aplikacji do fiszek ma dziś narzędzie do image occlusion, a to samo możesz zrobić na papierze, przyklejając karteczki na wydrukowany schemat.

• Używaj rysunków z twojego kursu. Jeśli prowadzący egzaminuje z konkretnego atlasu lub slajdu, zrób fiszki z tych obrazów. Zostaw je do własnej nauki.
• Pomijaj podpisy, z których nie będziesz egzaminowany. Schemat z 40 podpisami nie potrzebuje 40 fiszek.
• Mieszaj widoki. Splot ramienny ucz się z co najmniej dwóch schematów, żebyś rozpoznawał strukturę, a nie obrazek.
• Prawdziwe obrazy dodaj później. Gdy okolica jest już solidna, dodaj fiszki ze zdjęć preparatów, modeli lub zdjęć rentgenowskich, jeśli twój kurs z nich korzysta.

Zauważ, że fiszka pyta o jeden fakt. Fiszka pytająca naraz o przyczep początkowy, końcowy, czynność, unerwienie i ukrwienie to pięć fiszek udających jedną, a ty zawsze ocenisz ją łaskawie. Powód wyjaśnia zasada minimum informacji.

To badanie, autorstwa Johna Dobsona, opublikowano w Advances in Physiology Education i przeprowadzono na prawdziwym kursie, a nie w laboratorium. Późniejsze badanie z anatomii prawidłowej na Queen's University wykazało podobny wzorzec: studenci, którzy wzięli udział w co najmniej 85% ćwiczeń z przypominania na zajęciach, uzyskali średnio 75,8% w dopasowanych pytaniach egzaminu końcowego, wobec 62,3% u tych, którzy uczestniczyli rzadziej. To drugie badanie nie było losowe, więc część różnicy może wyjaśniać motywacja, jak zauważają autorzy.

Kursy anatomii idą szybko i co tydzień przynoszą nową okolicę. Jeśli powtarzasz tylko bieżącą, wcześniejsze wyblakną, zanim przyjdą zajęcia praktyczne z całości. Trzymaj wszystkie okolice w jednej talii i pozwól, by powtórki rozłożone w czasie przywracały stare struktury, gdy dodajesz nowe. Realistyczny tygodniowy rytm wygląda tak:

1. Po każdym wykładzie lub ćwiczeniach: zbuduj fiszki z obrazem dla struktur omówionych tego dnia, a potem odpowiedz na nie raz.
2. Codziennie: przerabiaj fiszki do powtórki, zanim dodasz cokolwiek nowego. Niech sesja będzie na tyle krótka, żebyś nigdy jej nie pomijał.
3. Raz w tygodniu: przełącz znajomą okolicę z fiszek ukryj jeden na ukryj wszystkie, żeby stracić pomoc sąsiednich podpisów.
4. Dwa tygodnie przed zajęciami praktycznymi: przestań dodawać fiszki z nowych źródeł i skup się na strukturach, które wciąż mylisz.

Codzienne powtórki pomagają też na dziwne uczucie, że znasz strukturę w aplikacji, ale nie w prosektorium. Gdy w laboratorium pomylisz fiszkę, zrób nową dokładnie z tego widoku. W ciągu semestru twoje fiszki anatomia zamieniają się w zapis każdego miejsca, w którym kiedyś się gubiłeś.

• Uczenie się każdej struktury z jednego schematu, a potem brak rozpoznania jej z innego kąta.
• Robienie fiszek do każdego podpisu w atlasie zamiast do tego, co obejmuje sylabus.
• Wkuwanie okolicy w noc przed zajęciami praktycznymi. W anatomii jest za dużo podobnych nazw, żeby przeżyły naukę na ostatnią chwilę.
• Nigdy nie mieszanie okolic. Przeplataj kończynę górną z dolną, żeby podobne struktury przestały się zlewać.
• Pomijanie dlaczego. Łatwiej wiedzieć, że nerw unerwia mięsień, gdy wiesz, którędy ten nerw przebiega.

Przy tekstowej części talii AI może zaoszczędzić czas. LearnKit potrafi zamienić zdjęcie strony podręcznika lub notatki z ćwiczeń w krótkie fiszki i pytania quizowe o funkcję i zaopatrzenie, które potem sprawdzasz z materiałami kursu. Fiszki z obrazem najlepiej budować ręcznie w narzędziu do image occlusion, bo wybór podpisów, które mają znaczenie, jest częścią nauki.

Fiszki z obrazem na nazwy, fiszki tekstowe na fakty, krótkie codzienne powtórki i dużo mieszania okolic: ta kombinacja pokrywa większość tego, czego wymaga kurs anatomii. Pełniejszy plan wykraczający poza fiszki znajdziesz w tekście jak uczyć się anatomii, a ogólne zasady pisania fiszek w poradniku jak robić fiszki.