Metoda Leitnera: pięć pudełek, które planują powtórki

Metoda Leitnera to powtórki rozłożone w czasie, które zbudujesz z pudełka po butach. Opisał ją niemiecki dziennikarz naukowy Sebastian Leitner w książce z 1972 roku So lernt man lernen (Jak nauczyć się uczyć). Pomysł jest prosty: fiszki, które dobrze znasz, powinny wracać rzadko, a te, które wciąż mylisz, często. Rząd pudełek planuje to za ciebie.

Ten poradnik daje ci pięciopudełkową konfigurację do skopiowania, 16-dniowy kalendarz, dwie wersje reguł i sposób dopasowania odstępów do daty egzaminu.

Prawdziwa korzyść pojawia się stopniowo, po kilku tygodniach regularnych sesji, gdy talia sama sortuje się według trudności. Łatwe fiszki szybko awansują i przestają zjadać twój czas. Trudne zostają w pudełku 1 i dostają codzienne ćwiczenie, aż się utrwalą. Większość wysiłku wkładasz tam, gdzie pamięć jest najsłabsza, a na tym polegają powtórki rozłożone w czasie.

Oryginalny projekt Leitnera i późniejsze wersje się różnią. Podsumowanie systemu Leitnera na Wikipedii pokazuje przykład z trzema pudełkami i powtórkami codziennie, co trzy dni i co pięć dni. Podwajający się harmonogram poniżej to jedna praktyczna wersja na semestralny kurs. Traktuj liczby jako punkt wyjścia, a nie prawo.

16-dniowy kalendarz

Żeby nie liczyć dat każdego wieczoru, numeruj dni nauki kolejno i trzymaj się tego powtarzalnego wzoru. Pudełko 1 codziennie. Pudełko 2 w dni parzyste. Pudełko 3 w dni 4, 8, 12 i 16. Pudełko 4 w dni 8 i 16. Pudełko 5 w dniu 16. Potem zacznij od dnia 1. W dni, gdy do powtórki jest kilka pudełek, zaczynaj od wyższych, żeby fiszki o długich odstępach dostały twoją najświeższą uwagę.

Reguła ścisła jest uczciwa: jeśli zapomniałeś fiszkę po szesnastu dniach, ślad pamięciowy jest nadal kruchy i zasługuje na codzienną uwagę, choć pudełko 1 może szybko się zatłoczyć. Reguła łagodna wygładza obciążenie, ale fiszka może tygodniami krążyć w środkowych pudełkach, nigdy nie będąc naprawdę pewna. Dobry kompromis to reguła ścisła dla pudełek od 1 do 3 i łagodna dla pudełek 4 i 5.

Same fiszki liczą się tak samo jak pudełka. Fiszka pytająca o pięć faktów będzie w nieskończoność wskakiwać i wypadać z pudełka 1. Pisz jedną ideę na fiszkę z jasnym pytaniem; nasz poradnik jak robić fiszki pokazuje zasady na przykładach.

W dużym badaniu Cepedy i współpracowników testowano odstępy i opóźnienia na ponad 1350 osobach. Jako część czasu do testu końcowego najlepszy odstęp spadał z około 20 do 40% przy teście za tydzień do około 5 do 10% przy teście za rok. Dla studenta przekłada się to na prostą zasadę: jeśli egzamin jest za dwa tygodnie, ogranicz najdłuższe pudełko do kilku dni. Jeśli do niego semestr, pełny 16-dniowy harmonogram jest w porządku.

• Egzamin za 1 do 2 tygodni: użyj trzech pudełek: codziennie, co 2 dni, co 4 dni.
• Egzamin za 3 do 6 tygodni: użyj czterech pudełek, do co 8 dni.
• Egzamin za miesiące lub egzamin z całości: użyj wszystkich pięciu pudełek i trzymaj fiszki z pudełka 5 w obiegu aż do egzaminu.

Pilnuj też pudełka 1. Jeśli leży w nim więcej niż około 30 fiszek, przestań dodawać nowe, aż się zmniejszy. To papierowa wersja rady z tekstu o tym, ile fiszek dziennie: nowe fiszki tworzą przyszłe powtórki, a zalane pudełko 1 oznacza, że system przestał cokolwiek rozkładać w czasie.

Jeszcze jedna praktyczna sprawa: system Leitnera zależy w całości od twojej uczciwości przy ocenianiu. Zaliczenie mniej więcej poprawnej odpowiedzi wydaje się niewinne, ale awansuje fiszki, które nie są jeszcze pewne, i stopniowo wypełnia wyższe pudełka materiałem, którego nie umiałbyś wyprodukować w warunkach egzaminu. Ustal z góry, co liczy się jako poprawne, na przykład dokładny termin lub każdy krok definicji, i stosuj ten standard konsekwentnie.

Najważniejszy jest rozkład w czasie. W badaniu Kornella z 2009 roku rozłożone ćwiczenie fiszek biło ćwiczenie skumulowane u 90% uczestników, mimo że większość z nich wierzyła w coś przeciwnego. Każda metoda, która niezawodnie zapewnia rozłożenie w czasie, pomoże. Jeśli nie wiesz, jaki format ci odpowiada, porównaj fiszki papierowe i cyfrowe.