Metoda blurting: opróżnij głowę, żeby ją napełnić

Metoda blurting potrzebuje pustej kartki, długopisu i około piętnastu minut. Czytasz temat, odkładasz notatki i zapisujesz jak najszybciej wszystko, co pamiętasz. Potem sprawdzasz. Zapomniane fragmenty od razu rzucają się w oczy i mówią dokładnie, czego uczyć się dalej. To jeden z najprostszych sposobów, by zamienić powtórki z patrzenia w notatki w sprawdzanie pamięci.

Nazwa jest popularna wśród brytyjskich uczniów powtarzających do GCSE i A levels, ale idea pod spodem jest dużo starsza. Psychologowie nazywają ją swobodnym przypominaniem i jest to jeden z formatów użytych w najbardziej znanych badaniach nad active recall.

1. Wybierz jeden temat. Na tyle mały, by zmieścił się na kartce, jak jedna lekcja lub podrozdział.
2. Przeczytaj go raz uważnie. Ustaw minutnik na 10 do 15 minut. Bez zakreślania.
3. Zamknij wszystko. Notatki, podręcznik i ekrany poza zasięgiem wzroku.
4. Zapisuj. Notuj każdy fakt, termin, datę, wzór i powiązanie, które potrafisz przywołać. Punkty, strzałki i szkice są w porządku. Pisz, aż się wyczerpiesz, a potem wymuś jeszcze jedną minutę.
5. Sprawdź. Otwórz źródło i przejdź je linijka po linijce. Odhacz to, co było dobrze.
6. Uzupełnij luki nowym kolorem. To, co pominąłeś lub źle zapisałeś, napisz na czerwono albo zielono, żeby się wyróżniało.
7. Powtórz później. Zrób blurting tego samego tematu za dzień lub dwa. Zacznij od kolorowych fragmentów.

Wyobraź sobie ucznia powtarzającego przyczyny pierwszej wojny światowej. Jego pierwsze przejście, z pamięci, brzmi: sojusze (dwie strony), wyścig zbrojeń, imperia rywalizujące o kolonie, nacjonalizm, Franciszek Ferdynand zastrzelony w Sarajewie, wybucha wojna. To dobry początek. Po sprawdzeniu w podręczniku dopisuje na czerwono: nazwy dwóch bloków sojuszniczych, wyścig morski między Wielką Brytanią a Niemcami, datę zamachu (28 czerwca 1914) i łańcuch wypowiedzianych wojen, który wciągnął sojusze. Czerwony tusz to jego plan nauki na następną sesję.

Zwróć uwagę, co ujawnia blurting. Uczeń znał zarys odpowiedzi, ale nie szczegóły, które zamieniają średni esej w najwyższej klasy. Ponowne przeczytanie rozdziału wydawałoby się w porządku, bo wszystko wyglądałoby znajomo. Dopiero pusta kartka pokazała lukę.

W badaniu Roedigera i Karpicke'a z 2006 roku studenci czytali krótkie teksty, a potem albo czytali je ponownie, albo zapisywali wszystko, co potrafili sobie przypomnieć, bez informacji zwrotnej. Ta druga czynność to w istocie blurting. Pięć minut później ponowne czytanie wypadało nieco lepiej. Po dwóch dniach i po tygodniu grupa piszących z pamięci pamiętała wyraźnie więcej.

Testowano też pokrewną rutynę, czytaj, powtórz, sprawdź. W badaniu Marka McDaniela i współpracowników z 2009 roku studenci, którzy przeczytali tekst, powtórzyli z pamięci, co potrafili, a potem znów przejrzeli tekst, pamiętali więcej, zarówno od razu, jak i po tygodniu, niż ci, którzy czytali ponownie lub robili notatki. Przy dłuższych tekstach inżynieryjnych dorównywali notowaniu w trudniejszych pytaniach, poświęcając na naukę mniej czasu. Blurting to pisemna wersja tego kroku powtarzania z pamięci.

Jeśli lubisz układy wizualne, nasze porównanie notatek w formie mapy myśli pokazuje, kiedy rozgałęziona kartka bije listę. Aby głębiej sprawdzić rozumienie, a nie przypominanie faktów, przejdź na technikę Feynmana, w której tłumaczysz temat prostymi słowami.

Blurting pasuje najlepiej w dwóch momentach. Pierwszy to dzień po lekcji, gdy materiał zaczyna blaknąć i pusta kartka pokazuje, co się utrwaliło. Drugi to początek każdej sesji powtórek jako dwuminutowa rozgrzewka, która mówi, gdzie spędzić czas. Mniej się przydaje, gdy po raz pierwszy spotykasz trudny materiał, bo będziesz miał mało do zapisania. Wtedy najpierw przeczytaj i zrozum, a potem rób blurting.

• Blurting całego działu naraz. Kartka zapełnia się niejasnymi hasłami. Ogranicz się do jednego tematu.
• Zbyt luźne sprawdzanie. Porównuj linijka po linijce. Niejasne sformułowanie to nie to samo co dokładny termin, którego wymaga egzamin.
• Brak powtórzenia. Jeden blurting znajduje luki. Drugi, dzień lub dwa później, je zamyka. Rozłóż je w czasie tak jak powtórki rozłożone w czasie.
• Blurting tylko tego, co lubisz. Zacznij od tematu, z którym najmniej chcesz się mierzyć. Zwykle tam są punkty.
• Upiększanie. Staranność spowalnia. Szybkość i szczerość są ważniejsze niż układ.

Gdy temat wychodzi ci czysto, skondensuj go na jednej stronie do końcowej powtórki. Nasz poradnik o notatce na jedną stronę pokazuje jak. A jeśli twoje notatki są długie lub rozproszone, krótkie streszczenie przyspiesza krok sprawdzania: porównujesz blurting z czystą listą kluczowych punktów zamiast z trzydziestoma stronami slajdów.

Tu może pomóc LearnKit. Dodaj slajdy z wykładu lub rozdział, dostań uporządkowane streszczenie z kluczowymi pojęciami i użyj go jako arkusza odpowiedzi po każdym blurtingu. Sam blurting nadal odbywa się na papierze, z twojej własnej pamięci.